จักรพรรดินักเล่นแร่แปรธาตุแห่งเต๋าศักดิ์สิทธิ์ - บทที่ 388
บทที่ 388: ถูกกำหนดเป้าหมาย
ผู้แปล: Reverie_ บรรณาธิการ: Kurisu
ED/N: ระวังไว้: นี่คือตอนที่ 390 ดังนั้นหากมันตีพิมพ์หลังจากตอนที่ 387 ทันที ให้รู้ไว้ว่าตอนที่ 388 และ 389 จะมาหลังจากตอนนี้ บางทีเราอาจแก้ไขมันได้ หรือมันอาจจะแก้ไขตัวเองได้ แต่ฉันจะแจ้งให้คุณทราบในกรณีที่มันยังไม่เกิดขึ้น
สภาพความเป็นอยู่ภายในป้อมปราการนั้นเลวร้ายมาก ไม่มีที่พักที่ดีเลย มีเพียงห้องที่ทำจากไม้ไผ่เท่านั้น และไม่ต้องพูดถึงผลกระทบต่อเสียงที่แย่มาก ยังมีรอยแยกให้คนอื่นมองผ่านเข้ามาได้อีกด้วย
หลิงฮันไม่ได้สนใจเท่าไหร่นัก เนื่องจากมันเป็นเวลาแค่สองคืนอยู่แล้ว
หลังจากที่เขาจากไป ข่าวที่ว่าเขาเป็นคน “รวยอย่างโง่เขลา” ก็แพร่กระจายออกไป และทุกคนต่างก็อยากได้โสมอันล้ำค่าเป็นรางวัล โดยมุ่งหน้าออกไปสืบเสาะหาความรู้ทีละคน
ภายในป้อมปราการแห่งนี้ไม่มีความหวังมากนัก และทุกคนต่างก็รู้ถึงค่าตอบแทนของหลิงฮัน ดังนั้นบางคนจึงไปที่ป้อมปราการถัดไปเพื่อตรวจสอบสถานการณ์ อย่างไรก็ตาม บางคนก็มีเจตนาฆ่าเช่นกัน โดยรอให้หลิงฮันออกจากป้อมปราการเพื่อที่พวกเขาจะได้ฆ่าเขาและยึดทรัพย์สินของเขา
…เขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่อยู่ในชั้นที่ห้าของชั้นมหาสมุทรจิตวิญญาณ เขาจะแข็งแกร่งได้ขนาดไหนกันเชียว เขาดูเหมือนดอกไม้บอบบางที่ปลูกในเรือนกระจก และทักษะการต่อสู้ของเขาน่าจะไม่ถึงสี่ดาวด้วยซ้ำ
ในเวลากลางคืน ทีมเก็บยาจำนวน 20 คนได้บุกเข้าไปในป้อมปราการ ซึ่งเป็นกลุ่มของหญิงชุดแดงที่หลิงฮันขัดแย้งด้วย
พวกเขามาถึงมุมตะวันตกเฉียงเหนือของป้อมปราการ คนเก็บเกี่ยวเบียดเสียดกันอยู่ในห้องไม้ไผ่ขนาดใหญ่ห้องหนึ่ง และทหารยามก็เบียดเสียดกันอยู่ในห้องเดียวกัน แต่ผู้หญิงในชุดแดงกลับเข้าไปในห้องไม้ไผ่สำหรับคนเดียว ซึ่งมีชายวัยสามสิบปีรอเธออยู่แล้ว
“หวันชิง!” ชายคนนั้นได้ยินเสียงเคาะประตู และเมื่อเขาเห็นหญิงสาวในชุดแดง เขาก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจอย่างยินดี ดวงตาของเขาร้อนรุ่มด้วยความปรารถนาขณะที่เขาดึงเธอเข้ามากอด โดยไม่สามารถห้ามตัวเองไม่ให้รู้สึกสดชื่นได้
“ยังซนอีกเหรอ ไม่ใจร้อนเลย” หญิงชุดแดง ติง วัน ชิง ส่ายสะโพกเย้าหยอกเย้าคนอื่น
ชายคนนี้มีนามสกุลว่า ติง—ติงเกาหยาง เขาเป็นคนในตระกูลเดียวกับติงหว่านชิง อย่างไรก็ตาม สายเลือดของพวกเขานั้นห่างไกลกันมาก ไกลเกินกว่าบรรพบุรุษห้าชั่วอายุคน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ถูกห้ามไม่ให้แต่งงาน อย่างไรก็ตาม ติงเกาหยางมีภรรยาอยู่แล้ว ดังนั้นทั้งสองจึงกำลังมีความสัมพันธ์ชู้สาวกันอย่างชัดเจน
ท้ายที่สุดแล้ว ทั้งสองก็ไม่ได้มีความสุขเลย เพราะฉนวนกันเสียงก็แย่มาก และติงหวางชิงก็ไม่ใช่ไก่ที่ไม่มีความรู้สึกละอาย
“พี่เกาหยาง ท่านเคยเห็นเด็กหนุ่มอายุราวๆ สิบเจ็ดหรือสิบแปด สูงกว่าข้าครึ่งศีรษะ มีผิวขาวราวกับนายน้อยในป้อมปราการวันนี้หรือไม่” ติงหวางชิงนอนอยู่ในอ้อมกอดของติงเกาหยางและเริ่มถามเกี่ยวกับหลิงฮัน
เธอโดนตบ ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่สามารถทนได้เลย
“ฮะ คุณรู้จักเขาได้ยังไง” แน่นอนว่า Ding Gao Yang รู้ถึงค่าหัวที่ Ling Han ออกให้ในวันนั้น และเชื่อมโยงคนทั้งสองเข้าด้วยกันทันที
“เขาอยู่ที่นี่จริงๆ เหรอ?” ติง วัน ชิง เผยแววตาอันเป็นลางไม่ดีออกมาทันที
“อย่ารีบร้อน เล่าทุกอย่างให้ฉันฟังตั้งแต่ต้นจนจบ” ติงเกาหยางรีบพูด เขารู้ว่าหลิงฮันมีทรัพย์สมบัติมากมาย ตราบใดที่หลิงฮันยังอยู่ในพื้นที่ปลอดภัย หลิงฮันก็สามารถก่อให้เกิดความวุ่นวายได้
ติงวันชิงพูดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้น โดยธรรมชาติแล้ว เธอโยนความผิดทั้งหมดไปที่หลิงฮัน โดยบอกว่าเขาเป็นคนเจ้ากี้เจ้าการโดยไม่เอ่ยถึงคำพูดของเธอเลยว่าราคาถูกแค่ไหน
หลังจากที่เธอพูดจบ ติงเกาหยางก็อดไม่ได้ที่จะผงะถอยและพูดว่า “ไอ้เด็กเวรนั่นช่างกล้าหาญจริงๆ ที่ตีน้องสาวคนเล็กของฉัน หวัน ชิง!”
“พี่เกาหย่ง คุณต้องให้ความยุติธรรมกับฉัน!” ติง หวัน ชิง กล่าวด้วยน้ำเสียงหวาน
ติงเกาหยางพยักหน้าและพูดต่อทันที “เรื่องนี้ต้องพิจารณาอย่างละเอียด เด็กหนุ่มคนนี้ทำให้องครักษ์ของคุณเจ็ดคนกระเด็นไป ทักษะการต่อสู้เช่นนี้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก แม้แต่ข้าเองก็รู้สึกละอายใจที่ตัวเองด้อยกว่า”
“แล้วเราจะทำอย่างไร ฉันจะยอมรับการตบนั้นไปฟรีๆ เหรอ” ติง วัน วิงแทบจะอาละวาด
ติงเกาหยางกอดเธอแน่นและพูดว่า “อย่ากังวล ฉันจะขอให้ชนชั้นสูงระดับฐานจิตวิญญาณโจมตี—แค่จัดการเขาก็พอแล้ว! แม้ว่าจะล้มเหลว พี่ชายของฉันก็กำลังฝึกฝนอยู่ที่นี่ เขาอยู่ในอันดับที่หกสิบหกของรายชื่ออัจฉริยะของเทอมที่แล้ว และตอนนี้เขาอยู่ที่ชั้นที่เก้าของระดับฐานจิตวิญญาณ ฉันจะรีบติดต่อเขาและให้เขามาที่นี่”
“ถ้าพี่ตระกูลหยวนซินเข้ามา ก็ไม่มีทางล้มเหลวอย่างแน่นอน!” ติงหว่านชิงกล่าว ในความเป็นจริง ไม่ใช่เพราะต้นไม้ใหญ่เช่นหยวนซินหรือไงที่เธอได้นอนกับติงเกาหยาง? นี่คือสมาชิกตระกูลที่โดดเด่นที่สุดในประวัติศาสตร์ของตระกูลติง ตอนนี้เขาอายุเพียงสามสิบเจ็ดปีแต่ก็อยู่ในชั้นที่เก้าของชั้นฐานวิญญาณแล้ว
ติงเกาหยางหัวเราะอย่างเย็นชา หลิงฮันอาจเป็นลูกหลานของตระกูลนักเล่นแร่แปรธาตุบางตระกูล—นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงมีโสมสมบัติมากมายติดตัวและไปถึงชั้นที่ห้าของชั้นมหาสมุทรวิญญาณตั้งแต่อายุยังน้อย อย่างไรก็ตาม นี่คือป่าปีศาจมืด—พื้นหลังทั้งหมดไร้ประโยชน์ที่นี่!
สิ่งของในตัวเด็กคนนี้เป็นของเขาทั้งหมด!
–
หลิงฮันพักค้างคืนหนึ่งคืน ในวันที่สอง เขายังคงค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับป่าปีศาจมืดต่อไป
เหตุผลที่ป่าปีศาจมืดมีชื่อนี้ ประการแรกก็เพราะสภาพแวดล้อมที่นี่มืดมนมาก โดยปกคลุมไปด้วยความมืดมาหลายปี และประการที่สองก็เพราะมีหมอกหนาอยู่ทุกหนทุกแห่ง ทำให้ทั้งป่าดูมืดมนมากขึ้น
หมอกนั้นเปรียบเสมือนพลังชี่ปีศาจที่ส่งผลต่อจิตใจของผู้คนและสัตว์ร้าย มีหลายกรณีที่ผู้คนเป็นบ้าหลังจากอยู่ในหมอกนั้นเป็นเวลานานเกินไป
และนั่นคือที่มาของชื่อป่าปีศาจมืด
พลังชี่ปีศาจแผ่กระจายไปทั่วทั้งป่า แต่ยิ่งไกลจากใจกลางป่ามากเท่าไหร่ พลังชี่ปีศาจก็จะยิ่งหนาแน่นน้อยลงเท่านั้น ผลกระทบต่อสิ่งมีชีวิตนั้นน้อยมาก แต่ก็ยังมีผลอยู่ ทำให้ผู้คนและสัตว์ร้ายก้าวร้าวมากขึ้น
ในบริเวณใจกลางป่า พลังชี่ปีศาจนั้นน่ากลัวมาก สามารถเปลี่ยนคนให้กลายเป็นคนบ้าได้อย่างง่ายดาย อย่างไรก็ตาม หากคนๆ หนึ่งไม่มีพละกำลังเพียงพอ คนๆ หนึ่งก็ไม่มีทางที่จะเข้าไปในส่วนลึกได้ และอาจถูกสัตว์ร้ายที่บ้าคลั่งแต่แข็งแกร่งฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปนานแล้ว
อาจกล่าวได้ว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในป่าปีศาจมืดไม่ใช่นักศิลปะการต่อสู้หรือสัตว์ร้าย แต่เป็นพลังชี่ปีศาจ
หลิงฮันไม่กลัวสิ่งนี้เพราะเขามีหอคอยดำ ในเวลานั้น แม้แต่พลังปีศาจของจักรพรรดิอสูรอสูรก็สามารถชำระล้างได้อย่างง่ายดาย พลังปีศาจที่นี่น่าจะด้อยกว่ามาก อย่างไรก็ตาม เมื่อมีหอคอยดำอยู่ใกล้ๆ เขาจึงสบายใจมาก
เมื่อถึงเวลาเที่ยง มีคนมาเยี่ยมหลิงฮัน เป็นชายวัยสามสิบปีที่ไม่ได้บอกนามสกุลของเขา แน่นอนว่าหลิงฮันคิดว่าไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ชายคนนี้บอกเขาเกี่ยวกับสถานที่ที่ตรงตามความต้องการของเขาในเรื่องความหนาวเย็นและความร้อนที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว
หลังจากที่หลิงฮันจ่ายโสมสมบัติจำนวนสิบชิ้นแล้ว เขาก็ตัดสินใจออกเดินทาง
เขารู้ว่าความมั่งคั่งของเขาดึงดูดสายตาอันโลภของหลายๆ คน แต่เขาไม่สนใจ ผู้ฝึกฝนที่แข็งแกร่งที่สุดนอกป้อมปราการนั้นอยู่ที่ชั้นแรกของชั้นฐานจิตวิญญาณเท่านั้น ตอนนี้ ชั้นแรกของชั้นฐานจิตวิญญาณนั้นไม่ได้มีความสำคัญอะไรมากนักในสายตาของหลิงฮัน เขาไม่จำเป็นต้องใช้ไพ่เด็ดของเขาเพื่อฆ่าผู้เชี่ยวชาญในระดับนั้นด้วยซ้ำ
หลิงฮันจากไป เมื่อเขาจากไป ดูเหมือนว่าครึ่งหนึ่งของผู้คนในป้อมปราการทั้งหมดจะจากไปด้วยเช่นกัน เจตนาของพวกเขาสามารถเดาได้ง่ายๆ หากไม่โง่เขลา
เหตุใดหลิงฮันจึงค้นหาสถานที่ที่ความหนาวเย็นและความร้อนผสมผสานกัน?
เนื่องจาก Crimson Red Chilling Ice Grass เติบโตได้เฉพาะในสถานที่ดังกล่าวเท่านั้น และหญ้าวิญญาณชนิดนี้มีคุณสมบัติพิเศษ 2 ประการ คือ ความเย็นและความร้อน ยิ่งอยู่ใกล้ๆ ที่มีอากาศหนาวเย็นจัดและร้อนจัดมากเท่าไร Crimson Red Chilling Ice Grass ก็จะเติบโตได้ดีและเจริญเติบโตเต็มที่มากขึ้นเท่านั้น
หูหนิวเบื่อหน่ายกับการอยู่ในหอคอยสีดำ ดังนั้นหลิงฮันจึงหาที่ห่างไกลเพื่อปล่อยเธอออกไป ในไม่ช้า ผู้ใหญ่และเด็กก็จับมือกันเดินเล่นในป่า ราวกับว่ามันไม่ใช่ป่าปีศาจมืดที่โหดร้ายและน่ากลัวอย่างยิ่ง แต่เป็นเพียงป่าเล็กๆ ธรรมดาๆ แห่งหนึ่ง
อย่างไรก็ตามความสามัคคีนี้ก็ถูกทำลายลงในไม่ช้า
“หนุ่มน้อย หยุด!” ทันใดนั้น มีคนห้าคนปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า แต่ละคนมีสีหน้าดุร้าย ซา ฮา ซา ซา มีคนอีกห้าคนออกมาจากด้านหลัง ขัดขวางไม่ให้หลิงฮันล่าถอยหนี
หลิงฮันตกตะลึง เพราะในบรรดาคนที่ขวางทางเขาอยู่ข้างหน้า มีชายร่างกำยำคนหนึ่งที่หลอกล่อเขาให้เอาคริสตัลต้นกำเนิดไปหนึ่งอัน ต่อมาเขาก็ได้เงินรางวัลจากเขา และสุดท้ายก็ขอร้องให้เขายกโทษให้ เขาอดหัวเราะไม่ได้และพูดว่า “คุณยังคงไม่สำนึกผิดจนถึงที่สุด การมีชีวิตอยู่มันลำบากหรือไง”